Rozdział IX

Strasznie przepraszam za brak nowych wpisów... jest mi wstyd. Ostatnio moje życie przewróciło się do góry nogami i jestem ciągle w biegu :( Nauka, praca, dom :P Jednak nie ma tego złego, bo coś udało mi się naskrobać. Mam nadzieję, że nikogo z Was nie zawiodłam ♥

Elena

Ciemność, samotność, strach i ból, który z każdym kolejnym słowem czarownicy nasilał się coraz bardziej w mojej klatce piersiowej, uniemożliwiając mi oddychanie. Dlaczego to tak długo trwało? Czemu nie mogła od razu przebić mnie kołkiem? Naprawdę musiałam umierać powolną i bolesną śmiercią? Po jakimś czasie męki, straciłam przytomność i odpłynęłam w czeluście mroku. Czułam jak moje ciało robiło się lekkie, a moja dusza unosiła się do góry, jakby była jakimś piórkiem. Momentalnie pojawił się spokój, cisza, a przede wszystkim wszystkie moje zamartwienia odleciały. Nie bałam się już. Miałam nadzieję, że pod drugiej stronie spotkam osoby, które straciłam i których bardzo mi brakowało. Dryfowałam w powietrzu, aż wylądowałam na ziemi. Znalazłam się w jakimś lesie, po mimo tego, że nikogo nie widziałam, nie czułam się samotna. Szłam ścieżką, jedyną jaka tam była. Po kilku, może kilkunastu minutach dotarłam do małej chatki. Niepewnie podeszłam do drzwi i lekko w nie zapukałam. Nikt nie odpowiedział, więc popchnęłam je i weszłam do środka. Domek był ciepły i przytulny, jednak nikogo w nim nie było. Zrezygnowana, postanowiłam go przeszukać. Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że korytarz był długi i zdawał się nie mieć końca, a w nim znajdowało się nieskończenie wiele wejść do innych pomieszczeń.

- Halo? Jest tu ktoś?- zawołałam, lecz odpowiedziało mi tylko echo.

Opadłam na podłogę, gdyż wydało mi się bezsensowne chodzenie i szukanie nie wiadomo czego. No właśnie, czego szukałam? Co chciałam znaleźć? Przecież nawet nie wiedziałam co tu robiłam. Nogi same mnie poniosły i przyprowadziły do tego miejsca. Nagle z rozmyślań, wyrwał mnie tak dobrze znany mi głos mojej mamy. Boże, ona naprawdę tu była. Mogłam ją dotknąć, zobaczyć i z nią rozmawiać. Bez namysłu, rzuciłam jej się na szyję. Tak dobrze było znaleźć się w jej ramionach. Łzy szczęścia ciekły mi po policzku, a uśmiech nie schodził z mojej twarzy.

- Mamo! Co to za miejsce? Dlaczego nikogo nie ma?- spytałam.

- Kochanie, to jest druga strona, ale nie możesz nikogo zobaczyć, bo jeszcze nie umarłaś. Jesteś po między jedną, a drugą stroną.- wyjaśniła mi spokojnie.

- A więc dlaczego ciebie widzę?- wzięłam ją za ręce i mocno dociskałam do mojego policzka. Uwielbiałam, kiedy mnie w ten sposób dotykała. To było cudowne czuć jej ciepło.

- Usłyszałam cię i musiałam cię zobaczyć. Nie zostało ci dużo czasu.- posmutniała, a z jej oka poleciała jedna samotna łza. Starłam ją kciukiem i wtuliłam się w jej ciało.

- Co to znaczy? Skąd to wiesz?- dopytywałam.

- Słoneczko, takie rzeczy się czuje. A ty nadal walczysz, walczysz o życie.- oznajmiła spokojnym głosem.

- W takim razie, nie chcę już walczyć. Chcę tu zostać, z tobą, tatą, ciocią Jenną, Alarickiem i wieloma innym osobami.- powiedziałam pewnym głosem.

- Tylko, że to nie zależy od ciebie.- pogłaskała mnie po policzku, po czym rozpłynęła się w powietrzu.

Spanikowana, zaczęłam biec przed siebie i wołałam ją, ale bez skutku. Nie chciałam się z nią rozstać, nie zdążyłam z nią nawet porozmawiać. Zrozpaczona, upadłam na ziemię, zanosząc się płaczem.

- Mamo! Gdzie jesteś? Nie zostawiaj mnie! Potrzebuję cię.- krzyczałam zdesperowana.

Zamknęłam oczy i poczułam, jakby moje ciało się przemieszczało. Znowu latałam. Nagle, ktoś mnie złapał w ramiona i kołysał delikatnie głaszcząc mnie po plecach i uspokajając. Na początku, nie mogłam w to uwierzyć, czyj głos usłyszałam, czyje ręce mnie tuliły do siebie, czyj zapach czułam. Jak mnie znalazł? W jaki sposób wyciągnął mnie stamtąd? Kiedy się już trochę uspokoiłam, odsunęłam go od siebie, otworzyłam oczy i spojrzałam na jego zatroskaną twarz. Ocierał kciukiem płynące łzy z moich oczu i przyglądał mi się uważnie. Chciał coś powiedzieć, ale widać było, że się powstrzymał. Ja też miałam trudności z otworzeniem ust, nadal nie dowierzałam.

- Damon.- szepnęłam, ledwo słyszalnym głosem.- Co się ze mną stało? Dlaczego tu jesteś?

- Wytłumaczę ci wszystko później.- stwierdził.- Jak się czujesz?

- Dziwnie. Czuję się, jakbym miała zaraz znowu unieść się do góry, jakbym nie do końca się obudziła i nadal dryfowała. A wiesz co w tym wszystkim jest najdziwniejsze? Nic z tego nie pamiętam, zupełna pustka. Ale wiem jedno, tam gdzie byłam, czułam się szczęśliwa, wolna i kochana.- powiedziałam całkiem szczerze.

Widziałam zmieszanie na jego twarzy. Pewnie nic z tego nie rozumiał, ba! ja sama nic z tego nie rozumiałam. Nie mogłam sobie nawet przypomnieć o czym śniłam. O ile to był sen. Już niczego nie byłam pewna. Co to było? Ale to nie było moje pierwsze takie uczucie, tak samo się czułam się, kiedy umarłam i zamieniłam się w wampira. Więc może byłam właśnie po drugiej stronie, może spotkałam tam wszystkich, których tak bardzo mi brakowało? Przez to całe rozmyślanie zupełnie zapomniałam o Damonie, o tym, że był tu. Podszedł do mnie i dokładnie okrył kołdrą.

- Jesteś za słaba. Powinnaś odpoczywać, aż nabierzesz sił.- powiedział, gdy próbowałam się podnieść.

- Skąd wiedziałeś, że jestem w niebezpieczeństwie? Byłeś w pobliżu? Nie zwiedzałeś świata, jak mówiłeś? Jakim cudem ja żyję? Co z Alice? Czy Katherine jest martwa?- spytałam, uważnie lustrując jego twarz.

- Zadajesz za dużo pytań naraz.- posłał mi uśmiech.

Przez moment, wpatrywałam się w niego jak zaczarowana. Wiedziałam, że musiałam mu powiedzieć prawdę, powiedzieć co do niego czułam. Nie pozwolę mu już odejść nigdy więcej- pomyślałam.

- Cieszę się, że tu jesteś.- rzekłam, chwytając go za rękę.

- Ja też.- pochylił się nade mną i pocałował mnie w czoło.

Dopiero teraz zauważyłam, że miałam na sobie ubraną moją ulubioną piżamę i byłam czysta. Skrzywiłam się lekko, spoglądając na mój strój.

- Byłaś w opłakanym stanie, dlatego napoiłem cię krwią, umyłem i przebrałem.- wytłumaczył, ubiegając moje pytanie.- Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.

- Nie.- wyjąkałam zmieszana.- Oczywiście, że nie.

- Zresztą i tak, nieraz widziałem cię nagą, więc tym bardziej nie powinno ci być głupio.- uniósł brew do góry.

No, tak. Mój, stary kochany Damon. Cholera, jak bardzo mi go brakowało.

- Na długo przyjechałeś?- spytałam z nutką nadziei.

- Nie wiem.- wstał i wzruszył beznamiętnie ramionami, odwracając się w stronę okna.

- Damon?-momentalnie odwrócił się w moją stronę.- Dziękuję, że mnie uratowałeś.

- Polecam się na przyszłość.- odpowiedział, po czym dodał z nutką sarkazmu w głosie.- Jakże mogłoby być inaczej, przecież jestem twoim osobistym bodyguardem, nie? Także, nie martw się, zawsze będę w pogotowiu.

- Damon…- poczułam ukłucie w środku. To prawda, kiedy działała mi się krzywda, on mnie zawsze ratował, ale wcale tak o nim nie myślałam. Zabolały mnie jego słowa.- Ja wcale tak nie myślę!- odparłam zdecydowanym głosem.- Przecież wiesz, że jesteś dla mnie kimś więcej.

- Taa.- prychnął.- Jesteś zmęczona, powinnaś odpocząć.- już miał odejść, kiedy ścisnęłam mocno jego dłoń.

- Nie zostawiaj mnie.- szepnęłam błagalnym głosem.- Połóż się obok mnie, proszę.

- To chyba nie jest najlepszy pomysł.- burknął, próbując wyswobodzić się z mojego uścisku.

- Potrzebuję cię nie tylko wtedy, kiedy jestem w tarapatach. Nie masz nawet pojęcia, przez co ja przechodziłam, kiedy cię nie było. Straciłam chęć do życia. Moje życie bez ciebie jest puste.- wyszeptałam, czując wzbierające się łzy do moich oczu.- Nie zostawiaj mnie ponownie.

Moje słowa na niego podziałały, odwrócił się w moją stronę, po czym opadł na łóżko. Przyciągnął mnie do siebie, w efekcie czego wylądowałam na jego torsie. Wtuliłam się w jego ciało, mocno go obejmując, jakbym bała się, że zaraz odejdzie. Na początku leżał w bezruchu, jednak po jakimś czasie, odwzajemnił uścisk i objął mnie ramieniem. Poczułam ulgę i szczęście. Chciałabym móc, tak leżeć przez całą wieczność, ale zmęczenie wzięło górę i zasnęłam.

*****

Damon

Spojrzałem na brunetkę wtuloną w moje ciało. Oddychała miarowo, a na jej twarzy zagościł uśmiech i spokój. Najdelikatniej jak umiałem, oderwałem jej ręce, które były zaciśnięte na mojej koszuli. Nie mogłem, nie dawałem rady tego dłużej wytrzymać. Musiałem natychmiast stąd wyjechać. To normalne, że się ucieszyła na mój widok, w końcu byliśmy wyjątkowymi przyjaciółmi. Ale to Stefan był ten dobry, to on był jej prawdziwą miłością. Tylko gdzie on się do cholery podziewał? Wstałem z łóżka i zarzuciłem na siebie skórzaną kurtkę. Usłyszałem jak niespokojnie zamruczała. Spojrzałem w jej stronę i kiedy się tak na nią patrzyłem, przypomniałem sobie słowa jakie powiedziała. Ona mnie kochała. Mnie? Przecież to było niedorzeczne. Gdyby tak było, nie wybrałaby mojego młodszego braciszka. Szybko odgoniłem od siebie te myśli. Podszedłem do okna i wyskoczyłem przez nie. Przechadzając się ulicami miasteczka przez cały czas dudniły mi w uszach jej słowa. Próbowałem je wyrzucić z mojej głowy, jednak bezskutecznie. Jakaś nieznana siła ciągnęła mnie do niej. Kazała mi wrócić i zostać z nią. Co się ze mną działo? Normalnie się tak nigdy nie zachowywałem. Salvatore, opanuj się!- ganiłem się w myślach, kierując swoje kroki do baru. Whiskey powinno mi rozjaśnić umysł, musiałem przestać o tym myśleć. Nie zdążyłem nawet zauważyć, jak szybko znalazłem się przed Grillem. Przecisnąłem się przez tłumy ludzi i usiadłem na stołku barowym.

- Whiskey, raz.- rzekłem do barmana stojącego do mnie tyłem.

- Damon?- spytał zdziwiony chłopak, gdy się odwrócił w moją stronę.- Kiedy przyjechałeś? No proszę, na jak długo tym razem zagości nasz stały klient?

- Jeszcze dziś wyjeżdżam.- skwitowałem.- To jak Mutt podasz mi tego drinka?

- Matt, mam na imię Matt.- poprawił mnie blondyn, nalewając trunku do szklanki.

- Matt, Mutt, jeden diabeł.- wzruszyłem ramionami, upijając duży łyk alkoholu.

- Jak zwykle jesteś bardzo miły.- burknął.

- To twoja praca, żeby być uprzejmym dla klientów i szczerzyć zęby.- odparłem.- Ode mnie tego nie wymagaj.- wypiłem resztę, po czym wskazałem, żeby nalał mi następną.

- Elena wie, że jesteś?- zignorował moją odpowiedz, zaczynając mówić o dziewczynie, o której chciałem zapomnieć. Ma chłopak wyczucie czasu, nie ma co.

- Wie.- uciąłem.- A co, aż tak bardzo tęskniła za mną?

- No wiesz, od kiedy zerwała ze Stefanem, chodziła jak cień i zaszyła się w domu. Wychodziła z domu tylko wieczorami, żeby napić się w barze. Piła na umór.- posmutniał i dodał.- W takim stanie jej jeszcze nie widziałem. Wszystkich od siebie odtrąciła. Damon, ona się staczała.

- Zerwała z moim braciszkiem?- spytałem zbity z pantałyku. Nie mogłem w to uwierzyć, jak taka idealna para mogła się rozstać. Kurwa, było gorzej, niż myślałem. Elena nie piła, miała za słabą głowę.-Co tu się wydarzyło podczas mojej nieobecności? Powiedz mi wszystko i przy okazji, nalej mi jeszcze!- rozkazałem.

- Okeej.- rzekł zmieszany.- A więc…nie rozmawiałem z nią tak otwarcie jak Caroline. Dlatego nie mam pojęcia, jak to się stało, że się rozstali, czy mieli jakiś błahy powód, czy poszło o coś poważniejszego. Ale mam oczy i widzę, co się dzieje dookoła.

- Nie owijaj w bawełnę, tylko mów wszystko co wiesz.- powiedziałem zirytowany. Wiedziałem, że coś przede mną ukrywał.

- Koleś, wyluzuj.- odparł.- Dlaczego sam się jej o to nie zapytasz?

- Koleś? Serio?- prychnąłem, po czym złapałem go za koszulę i podniosłem do góry.- Co zataiłeś przede mną?- spytałem, rzucając w niego wściekłe spojrzenie.

- Zostaw go!- krzyknęła Blondi, która mnie oderwała od niego.- Matt ma racje, powinieneś porozmawiać z Eleną.

- Nikt mi nie będzie mówił co mam robić.- burknąłem i udałem się do wyjścia.

- Uratowałeś ją wczoraj. Gdyby nie ty, ona by już nie żyła!- krzyknęła Caroline za mną.- Miej to na uwadze i nie zachowuj się jak gówniarz. Musicie sobie wszystko wyjaśnić.

- Od kiedy to się przejmujesz naszymi relacjami?- zmaterializowałem się przed nią.- Przecież to Stefan jest twoim przyjacielem, mnie nie lubisz.

- Nie przejmuję.- westchnęła.- Elena to moja przyjaciółka i nie mogę patrzeć jak cierpi. Naprawdę nie wiem, co ona widzi w takim dupku.

- Cierpi, bo zerwała ze Stefanem.- skwitowałem.- Koniec tematu.

Wyszedłem zirytowany z baru. Co za ludzie? Oskarżają mnie jakbym był temu wszystkiego winien. Jak zwykle wszystko źle zrozumieli. W wampirzym tempie pobiegłem w stronę posiadłości. Musiałem wszystko na spokojnie przemyśleć i zastanowić się co dalej z tym zrobić.

*****

Caroline

Już od godziny próbowałam się dodzwonić do Eleny. Chciałam jej powiedzieć o tym, że Damon był jeszcze w mieście. Miała szansę z nim porozmawiać i wkuć mu do jego zakutego łba, jaki był dla niej ważny. Dlaczego musiała wyłączyć telefon? Dźwięk gwiżdżącego czajnika, wyrwał mnie z rozmyślań. Szybko go wyłączyłam i zaparzyłam kawę. Wzięłam kubki i zaniosłam je do pokoju, gdzie czekał na mnie mój chłopak. Usiadłam obok niego i oglądałam w ciszy razem z nim jakiś program w telewizji. W ogóle mnie nie interesował, nie mogłam skupić się na niczym. Dręczyła mnie jeszcze nasza wczorajsza rozmowa. Miałam mu dać odpowiedź, ale nie wiedziałam jaką. Z jednej strony chciałabym, żeby był ze mną wiecznie, ale z drugiej nie chciałam dla niego takiego życia. Gdybym była egoistką, już dawno bym go sama przemieniła. Sięgnęłam po gorącą kawę i upiłam łyka. Uwielbiałam smak kofeiny.

- Mmm, dobra.- mruknął Matt.- W robieniu drinków to ja jestem najlepszy, ale kawę to tylko ty umiesz zrobić taka dobrą. Co do niej dodałaś?

- Tajemnica.- uśmiechnęłam się.- Gdybym ci zdradziła przepis, sam byś taką robił. A wtedy już byś mojej nie chwalił.- wytknęłam mu język i umoczyłam usta w ciepłym napoju.

- Oj, kochanie, nie bądź taka.- wziął kubek z moich dłoni, po czym go odłożył na ławę. Uśmiechnął się chytrze i zaczął mnie gilgotać. Piszczałam, gdyż miałam łaskotki, a on dobrze o tym wiedział i robił to specjalnie.

- Przestań.- śmiałam się.- Poczekaj, aż tylko się zrewanżuję!

- Już nie mogę się doczekać.- pocałował mnie, zanim zdążyłam zareagować.

Jego usta były miękkie i ciepłe. Całował mnie z taką pasją, a zarazem delikatnością. Poczułam znajome, przyjemne ciarki na swoim ciele. Po chwili pogłębił pocałunek, czym doprowadził mnie do szaleństwa. Usadowiłam się na jego kolanach i zarzuciłam mu ręce na szyi. Nie musiałam długo czekać na jego reakcje, przyciągnął mnie do siebie jeszcze bliżej i zaczął błądzić rękoma po moich plecach. W przypływie emocji, przygryzłam lekko jego wargę, uśmiechając się zadziornie.

- Caro, co to było?- spytał ze zdziwieniem.

- Przepraszam, nie chciałam.- powiedziałam przestraszona, kiedy zobaczyłam spływającą kropelkę krwi z jego ust. Na mojej twarzy pojawiły się żyłki i czułam wysuwające się kły. W wampirzym tempie zeszłam z jego kolan i uciekłam na drugi koniec pokoju.

- Nic się nie stało.- objął mnie od tyłu ramieniem.- Takie coś się może każdemu zdarzyć.- odgarnął włosy z mojego karku, muskając go ustami.

- Poczekaj.- odepchnęłam go od siebie.- Czuję nadal twoją krew. Nie chciałabym zrobić ci krzywdy. Pójdę się położyć.

- A więc tak będzie wyglądać nasze wspólne życie?- warknął rozzłoszczony.- Za każdym razem jak zobaczysz krew, będziesz mnie odtrącać?

- To dla twojego dobra.- szepnęłam.

- Dla mojego dobra, tak?- prychnął.- A tak w ogóle to przemyślałaś naszą ostatnią rozmowę?

- Och, Matt.- uderzyłam się w czoło.- Przez tą sytuację z Eleną, całkowicie wyleciało mi z głowy.- skłamałam. Miałam nadzieję, że nie będzie chciał już wracać do tego tematu.

- Lepiej powiedz wprost, że nie chcesz ze mną być.- wyminął mnie, wychodząc z pomieszczenia.

- Hej.- złapałam go za ramię i odwróciłam w swoją stronę.- Czemu, wy faceci jesteście tacy niewierzący? Ile razy mam ci jeszcze powtarzać, że cię kocham?

- To nad czym się zastanawiasz?- spytał, głaszcząc mnie po policzku.- Naprawdę chciałbym przeżyć z tobą wieczność.

- A myślisz, że ja nie?- zarzuciłam mu ręce na szyję.- Zdajesz sobie w ogóle z tego sprawę, ile będziesz musiał poświęcić stając się wampirem?

- Dla ciebie jestem w stanie znieść wszystko.- musnął delikatnie mój policzek i przytulił mnie mocno do siebie. Wtuliłam twarz w zagłębienie jego szyi i westchnęłam. Głód już minął, więc objęłam go mocno do siebie. Z mojego oka popłynęła jedna łza, którą szybko strąciłam palcem. Matt nawet tego nie zauważył.

- Jesteś kochany, nie chcę żebyś podejmował tak ważną decyzję z dnia na dzień.- odparłam, uważnie patrząc mu się w oczy.

- A ty, ile miałaś czasu, żeby się zastanowić?- spytał łagodniejszym tonem.

- To była zupełnie inna sytuacja.- oznajmiłam.- Widziałeś przez co przechodziłam. Okłamywałam znajomych, rodzinę i omal cię nie zabiłam. Musiałam dużo ćwiczyć, żeby zapanować nad głodem i chęcią mordu.

- Ale dałaś sobie radę.- odparł.- Jesteś wspaniałą kobietą- wampirzycą. Ja uwierzyłem w ciebie, więc dlaczego ty nie chcesz uwierzyć we mnie?

- Ależ wierzę w ciebie, naprawdę.- rzekłam pewnym głosem.- Tylko chcę cię uchronić przed tym. Nie chcę, żebyś stał się kimś innym.

- Czyli już ci nie będę wtedy odpowiadać, tak?- spytał ze smutkiem.

- Przecież wiesz, że nie o to chodzi.- zirytowałam się, chcąc mu jak najlepiej wytłumaczyć, że nie będzie się czuł dobrze jako wampir. Ale mi nie wychodziło.- Wygadujesz głupoty! Dalej będę z tobą i będę cię kochać.

- Więc, dlaczego nie?- spytał uważnie lustrując moją twarz.

- Zgoda.- odparłam zrezygnowana.

- Co?- przekrzywił głowę na bok i patrzył się na mnie z niedowierzaniem.- Na co się zgadzasz?- droczył się ze mną.

- Na to, żebyś został wampirem.- podniósł mnie do góry i kręcił się ze mną w kółko.- Wariat, postaw mnie.- śmiałam się.- Ale mam jeden warunek.

- Tak, a jaki?- spytał z zaciekawieniem.

- Ja cię przemienię.- odparłam głosem nie znoszącym sprzeciwu.

- Nikomu innemu bym na to nie pozwolił.- wpił się mocno w moje wargi, nie przestając kręcić się ze mną. Ach, jaką ja byłam szczęściarą.

*****

Elena

Przekręciłam się na drugi bok i poczułam, że coś było nie tak. Jeździłam ręką po miejscu w którym powinien leżeć Damon. Ale jego nie było. Pozostawił po sobie wspaniały zapach wody kolońskiej, zmieszany z nutką whiskey. Otworzyłam szeroko oczy, mając nadzieję, że był gdzieś w pokoju. Jednak otaczała mnie pustka i cisza. Poczułam zawód, a z moich oczu popłynęły łzy. Tak bardzo chciałam się przy nim obudzić, zobaczyć jego uroczy uśmiech. Westchnęłam głośno, po czym wstałam udając się do łazienki. Ściągnęłam z siebie ubrania i odkręciłam kurek z ciepłą wodą. Kiedy mydliłam swoje ciało, wyobrażałam sobie jak on to robił. On mnie dotykał, a ja byłam nieświadoma tego, byłam nieprzytomna. Dlaczego akurat w takim momencie? Zamknęłam oczy, odpływając myślami do niego. Otrząsnęłam się szybko z tego transu i wyszłam z łazienki okrywając się ręcznikiem. Wyciągnęłam z szafy pierwsze z brzegu ubrania. Pośpiesznie wytarłam się i wysuszyłam włosy. Po założeniu letniej białej sukienki, sięgającej mi do kolan, nałożyłam lekki makijaż i rozczesałam dokładnie włosy. Postanowiłam pójść do rezydencji, w której nie byłam od jakiegoś miesiąca. A dokładnie, od kiedy rozstałam się ze Stefanem. Na szczęście młodszego Salvatora nie było, a bynajmniej miałam taką nadzieję. Wychodząc z domu, narzuciłam na siebie żakiet i założyłam na nogi balerinki. Dosłownie wyleciałam z domu, używając wampirzej szybkości. W ciągu kliku sekund znalazłam się przed domem. Odetchnęłam z ulga, kiedy zobaczyłam samochód Damona. Pewnym krokiem podeszłam do drzwi i zapukałam. Nie wiedziałam dlaczego, ale się denerwowałam. Trzęsły mi się ręce i oblewał mnie zimny pot. Muszę się uspokoić, przecież to Damon, powinnam mu powiedzieć, co do niego czuje i zrobię to nawet jeśli mnie odrzuci- pomyślałam. Po raz drugi zapukałam do drzwi, ale znowu nikt nie otwierał. Chciałam wejść do środka, ale nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Wzięłam kilka głębokich wdechów. Złapałam za klamkę i otworzyłam szeroko ciężkie drzwi. Weszłam do środka, nasłuchując czy wampir był w domu. Jednak nic nie usłyszałam. Pokierowałam swoje kroki w głąb rezydencji, wchodząc do salonu. Pierwsze, co mi się rzuciło w oczy, to niedopita szklanka alkoholu, stojąca na ławie. Podeszłam i wzięłam ją do ręki, obracając ją dookoła. Niemal zrzuciłam ją z rąk, gdy usłyszałam z oddali głos Damona.

- Jeśli masz ochotę się napić, wystarczy poprosić.- odparł, schodząc po schodach.

- Damon, myślałam że cię nie ma.- szepnęłam, odstawiając szklankę na miejsce.

- I dlatego się zakradłaś do mojego domu?- uśmiechnął się chytrze, podchodząc do barku i nalewając whiskey do dwóch szklanek.- Napijesz się?

- Tak, pewnie.- wzięłam od niego trunek, upijając połowę zawartości.

- No ładnie, nie było mnie kilka miesięcy, a ty polubiłaś whiskey.- mruknął, uważnie mi się przyglądając.- Widzę, że już się lepiej czujesz.

- Można tak powiedzieć.- rzekłam.- Dlaczego sobie poszedłeś?

- A dlaczego miałbym zostać?- odpowiedział pytaniem na pytanie.

Właśnie, dlaczego miałby zostać? Przecież wybrałam Stefana, a on wyjechał. Więc nie miał żadnych zobowiązań wobec mnie. Nagle cała odwaga mnie opuściła i nie byłam w stanie wydusić z siebie słowa.

- Elena? Wszystko w porządku? Zachowujesz się jakoś dziwnie.- stwierdził z troską.

- Przyszłam z tobą porozmawiać.- oznajmiłam.- Nie wiem czy wiesz, ale nie jestem już ze Stefanem.

- Wiem, ale nie rozumiem co to ma do rzeczy.- uciął.- To jest normalne, że para musi od siebie odpocząć i macie jak wy to nazywacie? Ciche dni?

- Nie, nie.- zaprzeczyłam.- To nie są żadne ciche dni. My się rozstaliśmy ze sobą i już do siebie nie wrócimy.

- Po co mi to mówisz?- spytał.

- Przepraszam, skrzywdziłam cię. Nie chciałam tego, naprawdę.- rozpłakałam się jak małe dziecko, ukrywając twarz w dłoniach.- Ja…

- Cicho.- czułam, jak niepewnie objął mnie ramieniem.- Przeprosiny przyjęte. I tak niedługo wyjeżdżam.

- Co?-krzyknęłam, odrywając się od niego.- Nie możesz. Nie pozwolę ci na to!

- Daj spokój.- uśmiechnął się ironicznie.- Jestem dużym chłopcem. Poradzę sobie.

- Ale…

- Nie ma żadnego „ale”.- nawet nie pozwolił mi dokończyć.

Wstał i odwrócił się ode mnie, zmierzając w kierunku wyjścia. W tym momencie, poczułam jak moje serce się rozpadało na małe kawałeczki.  Musiałam wziąć się w garść i za wszelką cenę powiedzieć mu co do niego czułam. Nie mogłam pozwolić mu odejść.

- Damon!- zawołałam za nim. Wampir odwrócił się w moją stronę, posyłając mi zdziwione spojrzenie.

- Elena, mam dosyć ckliwych gadek o tym, jaki to ja jestem dla ciebie ważny. O tym, że potrzebujesz mnie, martwisz się o mnie.- burknął.- Ja to wszystko wiem! I naprawdę jeśli nie masz mi nic poza tym do powiedzenia, to pozwól, że udam się na kolacje.

- Nie odchodź.- załkałam i pobiegłam do niego, rzucając mu się na szyję.

Zachłannie wpiłam się w jego wargi, przelewając w tym pocałunku wszystkie emocje. Począwszy od bólu, rozpaczy, nadziei, radości aż po miłość. Brunet był zdezorientowany, ale odwzajemnił pieszczotę. Wplotłam palce w jego włosy, przyciągając go do siebie bliżej. Po chwili, poczułam jego dłonie, jeżdżące po moich plecach. Odsunęliśmy się od siebie, spoglądając sobie w oczy. Uśmiechnęłam się i powiedziałam.

- Kocham cię wariacie! Nigdy nie waż się wątpić w moje słowa.- pogroziłam mu palcem.- Właśnie to ci próbowałam powiedzieć, a ty mi nie pozwoliłeś dojść do słowa.

Damon stał jak wryty i nic nie mówił. W duchu błagałam, żeby coś powiedział. W jego oczach dostrzegłam, szok, dezorientacje, ale też i szczęście. Biło od nich przyjemne ciepło. Pogłaskałam go delikatnie po policzku.

- Damon…- szepnęłam.

- Też cię kocham.- uśmiechnął się, ale inaczej niż zwykle, tak prawdziwie.

Nagle jego usta, znalazły moje. Całował mnie zachłannie, mocno obejmując w pasie. Nasze języki tańczyły we wspólnym tańcu miłości. Wampir momentalnie wziął mnie na ręce, a ja objęłam nogami jego biodra. Nie przestając mnie całować wparował ze mną do swojego pokoju, popychając mnie na ścianę. Jego dłonie błądziły po moim ciele, dociskając mnie do zimnej powierzchni. Odwróciłam rolę i popchnęłam go na drugą ścianę. Energicznym ruchem, rozerwałam jego koszulę, błądząc rękoma po jego rozgrzanym torsie. Dostrzegłam jak się uśmiechnął pod nosem. Wpiłam się z gwałtownością w jego usta. Od razu zareagował odwzajemniając każdy pocałunek z taką samą pasją. Po chwili, to ja zostałam przyciskana do ściany.

- Masz więcej ubrań na sobie.- mruknął z niezadowoleniem.- Czas to zmienić.

Złapał za ramiączko od mojej sukienki i dosłownie zerwał ją ze mnie. W efekcie czego, zostałam w samej bieliźnie, podczas gdy on miał jeszcze spodnie. Gorącym i śliskim językiem zaczął wodzić po mojej szyi, zjeżdżając nim coraz niżej. Kiedy zaczął całować mój brzuch, wykorzystałam jego chwilę nieuwagi i popchnęłam go na podłogę, znajdując się nad nim. Jego dłonie znalazły się na mojej pupie, lekko ją ściskając. Ponownie wpiłam się w jego usta, wdzierając się językiem do środka. Usłyszałam jego zadowolone pomruknięcie. Jęknęłam, gdy przejechał ręką po wewnętrznej stronie mojego uda. Kokieteryjnie ocierałam się o niego, czując wbijającą się jego erekcje w moje udo. Dłonie wampira teraz głaskały moje plecy, szybko odnajdując zapięcie od stanika. Gdy uwolnił moje nabrzmiałe piersi, westchnęłam przeciągle. Przeniósł się do pozycji siedzącej, chwytając moją brodawkę ustami. Zataczał językiem kółka, na przemian ssąc, czym doprowadzał mnie do szału. Jęknęłam przeciągle, kiedy poczułam jak ręką drażnił moją kobiecość przez majtki. W przypływie emocji, błądziłam po jego torsie i coraz odważniej ocierałam się o jego przyrodzenie. Wampir wciągnął głośno powietrze.

- Księżniczko, jeśli zaraz nie przestaniesz. Dojdę w spodniach.- wysapał.

- Och…- wydukałam zmieszana.

- Widzisz jak na mnie działasz.- odparł z satysfakcją.- Tak. Bardzo. Cię. Pragnę.

A ja pragnęłam jego, łaknęłam jego dotyku, głosu, zapachu, z każdą sekundą zatracając się w nim coraz bardziej. Zamknęłam oczy i odchyliłam głowę do tyłu, żeby miał lepszy dostęp do mojej szyi. Całkowicie się oddałam temu mężczyźnie, zapominając o świecie. Byłam szczęśliwa, że po tak długim czasie, wreszcie był mój i tylko mój.  Niespodziewanie wziął mnie na ręce i delikatnie rzucił na łóżko. Opadłam na nie, wtulając głowę w miękkie poduszki, które pachniały nim.

- Tu nam będzie znacznie wygodniej.- powiedział.

Wampir opadł na mnie, obsypując moje ciało pocałunkami. A jego dłoń, szybko pozbyła się ostatniego skrawka mojej garderoby. Kiedy tak mu się przyglądałam, zdałam sobie sprawę, że on był tym jedynym, a ja nie pozwolę go sobie nigdy w życiu odebrać. Przeturlałam się z nim i połączyłam jego usta ze swoimi, gładząc dłońmi jego rozgrzane ciało. Zamruczał, gdy scałowałam każdy najmniejszy fragment jego klatki piersiowej. Nim zdążyłam się obejrzeć, przekręcił się ze mną i powędrował ręką w dół mojego ciała. Delikatnie objął dłonią moje łono, przesuwając kciukiem po łechtaczce. Jęknęłam, gdy poczułam wsuwający się we mnie najpierw jeden, potem następny palec. Zaczęłam wypychać biodra na spotkanie z jego dłonią i palcami.

- Och Eleno, nie zdajesz sobie z tego nawet sprawy, jaka jesteś gotowa.- zamruczał mi do ucha, lekko je przygryzając.

Dyszałam coraz szybciej i głośniej, przymykając oczy i rozkoszując się tym wspaniałym uczuciem.

- Otwórz oczy.- nakazał.- Chcę, żebyś widziała, jak ci sprawiam rozkosz.

Zrobiłam tak jak kazał. Kiedy tak patrzyłam na tego pięknego mężczyznę, robiącego dla mnie to. Nie mogłam uwierzyć we własne szczęście. Brunet poruszał się palcami we mnie coraz szybciej. Byłam już na skraju wytrzymałości. Moje ciało miało zaraz eksplodować, czułam intensywne skurcze i przychodzący orgazm. Musiał to zauważyć, bo dodał.

- Chciałbym skończyć w tobie.- po ściągnięciu spodni wraz z bokserkami, wszedł we mnie płynnym ruchem. Wchodził we mnie powoli, uważnie obserwując moją reakcje.

- Przyspiesz.- wysapałam.

Nie musiałam długo czekać na jego reakcje. Teraz poruszał się we mnie coraz szybciej, wchodząc aż do oporu. Uczucie było jednocześnie cholernie przyjemne jak i bolesne. W przypływie skurczów, ścisnęłam mocno jego pośladki, tym samym przybliżając go do siebie jeszcze bardziej. Nie chciałam, żeby nasze ciała dzieliły chociażby małe milimetry. Jego oddech parzył moją skórę na twarzy. Uwielbiałam patrzeć na niego, kiedy był taki mokry, podniecony i seksowny. Nie minęła sekunda, gdy moje ciało wygięło się w łuk. Zalała mnie fala intensywnego i długiego orgazmu. W tym samym czasie, Damon również zaczął szczytować. Opadł obok mnie, nadal ciężko dysząc. Bez namysłu, położyłam się na jego mokrym i rozgrzanym torsie, mocno go oplatając swoim ciałem. Odwzajemnił uścisk, odgarniając moje włosy z policzka. Pocałował mnie w czubek głowy. Ten jeden mały gest, sprawił, że poczułam ciepło rozchodzące się po moim ciele.

- Nigdy nie pozwól mi odejść.- zamruczał.

- Nie pozwolę.- odparłam zdecydowanym głosem.